มวลชนย่อมเป็นคน มิใช่ควายที่โง่งม
ทองแท้หรืออาจม เขาย่อมรู้กระจ่างใจ
ใครชั่วสกุลถ่อย จะถูกถุยทั้งเมืองไทย
รัศมีที่เรืองไกร จะสิ้นแววที่เคยงาม
รักเสือต้องรักศักดิ์ เยี่ยงพยัคฆ์สง่างาม
อย่าเพียงพยักตาม ต่อแส้เงินที่กวัดไกว
รักเพื่อนจึงเตือนมั่ง ถ้าไม่ฟังก็ตามใจ
ป้ายสีลาดโคลนไป เยี่ยงนักสู้แบบเฮงซวย
จิตร ภูมิศักดิ์
Technorati Tags: Internet Censorship, Living, Poem, Politics, จิตร ภูมิศักดิ์
This entry was posted
on Friday, July 23rd, 2010 at 9:41 am and is filed under Poem, Politics.
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed.
You can leave a response, or trackback from your own site.
